Verstrikt Met De Hertog Bonus Scene

De hertogin van Raven zette haar eerste stappen op vaste grond in meer dan drie maanden. Verrassend genoeg wankelde ze ter plekke en zou ze haar evenwicht bijna hebben verloren als het niet was voor de sterke armen van haar echtgenoot die haar ondersteunden.

'Zeebenen,' zei Raven tegen haar terwijl hij haar staande hield.

Ze waren de loopplank van de Isadora afgelopen en op de harde aarden grond van Fork Ferry Crossing gaan staan. Twee weken eerder hadden ze land gezien vanaf de zijkant van hun schip en waren ze de veiligheid van de Chesapeake Baai ingevaren voordat winterstormen hen konden overvallen.

De kapitein had er stellig op gestaan dat vrouwvolk ongeluk bracht op een zeereis, zelfs een hertogin, en was ervan overtuigd dat ze in vroege stormen terecht zouden komen tijdens hun reis over de Atlantische Oceaan.

In tegenstelling tot deze verwachting had de reis ongeëvenaard mooi weer en een gestage wind gekend. Tegen de tijd dat ze de grote baai van Virginia bereikten, verzekerde kapitein Radcliff de hertogin van Raven ervan dat ze welkom was om met hem te varen wanneer ze maar wilde.

Ze lieten kapitein Radcliff achter voor een veel kleiner vaartuig, iets wat Raven een schoener noemde. Het was een handelsschip op weg naar de Fork River. Samen met zijn pakketten goederen, brieven en droge voorraden zou het ook de hertog en hertogin naar hun eindbestemming brengen.

De Isadora gaf hen een gestage, hoewel soms trage, passage langs het Virginiaanse platteland terwijl ze de rivier afgingen. Alexandra vond het tempo absoluut niet erg. Hoewel ze niet echt genoot van het leven op een schip, was ze niet zeker of iemand ooit echt kon zeggen dat ze van zulke dingen genoten. Ze was betoverd door alle schoonheid die haar omringde.

'Het zal veel adembenemender zijn in de lente,' vertelde Raven haar op een koude ochtend. 'Waarom kom je niet naar beneden voordat je je dood nog haalt?'

'Ik zou graag nog even hier blijven, als je dat niet erg vindt,' antwoordde Alexandra, terwijl ze door haar eigen ademwolkje naar haar echtgenoot opkeek.

Raven glimlachte naar zijn vrouw met een twinkeling in zijn zwarte ogen. Eerst was hij bang geweest dat zijn vrouw de reis over zee zou verafschuwen. Wetende dat ze in het pas gevormde land zouden aankomen net wanneer de winter begon, vreesde hij dat ze de schijnbaar dorre woestenij zou haten.

Het was allemaal het tegenovergestelde gebleken. Hoewel hij zeker was dat Alexandra de eerste weken op zee ziek was geweest, had ze het allemaal spectaculair doorstaan. Ze had haar dagen op het dek van het schip doorgebracht, vol nieuwsgierigheid. Elk aspect was een nieuwe openbaring voor haar. Raven kon niet anders dan meegaan in haar verwondering terwijl ze allerlei vragen stelde over zeevaartuigen en hoe ze werkten.

Toen ze de haven in zicht kregen hadden de bomen, zoals Raven al verwacht had, vrijwel al hun kleurrijke bladeren verloren en was er al een lichte laag sneeuw op de grond gevallen. Ze waren van schip gewisseld zonder zelfs maar voet op het vasteland te zetten en begonnen hun reis de rivier af.

Hij wist dat deze tocht van de Isadora een van de laatste zou zijn die goederen naar de meer landinwaarts gelegen nederzettingen zou brengen. Veel families zouden angstig wachten op haar aankomst en dus vertrok de Isadora zonder een moment uitstel.

Terwijl ze de relatief stille reis de rivier af maakten, vroeg Raven zich af of zijn vrouw zou huiveren bij het zicht. Niets anders dan dicht bos omzoomde mijlenlang de rivier. Ontdaan van hun bladeren waren ze onheilspellende vormen van verstijfde geesten langs de oevers.

De eerste ochtend dat ze wakker werden en opstonden uit hun privé-hut, ontdekten ze dat het landschap was bedekt met een stille deken van witte kristallen. In Ravens ogen glinsterde alles met de vers gevallen sneeuw, maar hij was niet zeker of zijn vrouw het hetzelfde zou zien.

'Ik had nooit gedacht dat ik iets zou aanschouwen dat zo mooi is als de bloemen in de broeikas,' zei ze ademloos terwijl ze aan de achtersteven stond en over het landschap uitkeek. 'Het is zo stil en vredig. Het lijkt meer op een schilderij dan het echte leven.'

Raven ontspande zich met de geruststelling dat zijn vrouw ook de schoonheid zag in dit ongetemde land, net zoals hij.

'Hoewel het stil lijkt, kun je overal beweging zien. Kijk daar,' zei hij, wijzend met zijn gehandschoende hand. 'Die kleine gaten in de grond zijn van een hert. Je kunt aan de bomen zien hoe ze de bast heeft gestript voor haar vroege ochtendontbijt. Een hinde, denk ik.'

'Hoe weet je dat?' vroeg Alexandra, gefascineerd.

'Als je net voorbij de bosrand kijkt, zie je het tweede paar stappen dichter bij het eerste. Dat was zeker haar kalf.'

'Raven, wat is dat voor wezen?' zei ze, wijzend naar de oever later die middag.

'De inheemsen noemen het een wasbeer.'

'Het ziet er zo grappig uit. Wat doet hij? Zijn handen wassen?' zei Alexandra met een lach.

'Eigenlijk wel, ja. Het zijn ondeugende kleine wezens die overal in lijken te komen. Kleine nachtbandieten als je het mij vraagt. Maar ondanks hun afkeer om diefstal als een zonde te beschouwen, hebben ze hoge morele standaarden als het op hygiëne aankomt. Ze wassen zelfs graag al hun voedsel voordat ze het eten.'

'Als kleine Robin Hoods,' zei Alexandra met een glimlach. 'Ze stelen misschien wel, maar ze hebben nog steeds hele goede morele normen.'

'Ja, nou, als ze in de wintervoorraadschuur komen en alle appels en kazen meenemen, denk dan nog maar eens aan hoe je ze als goede kleine wezens beschouwde,' voegde Raven er lachend aan toe.

De hertogin hoefde niet te vragen om te weten dat Raven sprak uit ervaring. Hoewel ze wel genoot van de gedroogde appeltaartjes die ze als onderdeel van hun maaltijden op de Isadora hadden gekregen, dacht ze dat ze er helemaal niets op tegen zou hebben om zulke heerlijke lekkernijen te delen met zo'n schattig wezen.

Nu waren ze bij Forks Ferry, de laatste stop voor de Isadora voordat ze haar weg terug naar de haven zou maken. Raven legde uit dat zo ver stroomopwaarts het water vaak bevroor. De Isadora zou haar reis snel moeten maken om de vrieskou voor te blijven, anders zou ze tot het voorjaar vastzitten.

'Binnenkort zal het zo dik zijn dat we een ritje over de rivier kunnen maken in een arreslee,' vertelde Raven haar.

'Maar waar zouden we heen gaan?' vroeg Alexandra.

'Stroomopwaarts. Net voorbij het kleine dorpje hier bij Fork Ferry ligt mijn plantage, Hugo Estate, maar eigenlijk is dit alles, inclusief de veerhaven, onderdeel van mijn eigendom. Ik verhuur deze winkels. Zo hebben we hier vrijwel alles wat we nodig hebben, van een smid tot een kuiper. Maar stroomopwaarts liggen nog twee plantages en enkele boerenvestigingen. Je zult er plezier in hebben om ze te bezoeken als de wintermaanden voortslepen. Je zult merken dat er niet veel meer te doen is wanneer de sneeuw zich vestigt.'

'Maar het heeft al gesneeuwd,' zei Alexandra, kijkend naar de halve meter bedekking aan de kant van de zandweg.

'Er komt nog veel meer, mijn lieve,' legde Raven uit met een wetende glimlach. 'Zoveel dat je er een huis uit zou kunnen graven als je zou willen.'

'Ik ken niemand die zoiets zou willen doen,' giechelde Alexandra.

'De inheemsen wel. Ik heb het gezien. Een familie zou hun spullen kunnen pakken en verhuizen tot ze een eland of beer vinden. Het zal genoeg vlees zijn om hen door de winter te helpen. Dus vestigen ze zich daar en maken een klein sneeuwhuis rond het karkas om de andere dieren ervan weg te houden.'

'Ja, nou, ik ben er zeker van dat een dood dier niet veel last zal hebben van een sneeuwhuis,' zei Alexandra met een giechel, 'maar ik denk dat ieder ander het nogal oncomfortabel zou vinden.'

'O, ik weet het niet. Ik heb eens een Franse bonthandelaar ontmoet van ver in het noorden. Hij zei dat de inheemsen daar in ijshuizen wonen omdat de sneeuw daar bijna nooit wegsmelt,' zei Raven, blij om zijn verhalen voor zijn vrouw te kunnen vertellen.

Ze wachtten bij de enige herberg en taverne bij Fork Ferry terwijl er een man naar de plantage werd gestuurd. Al snel hoorde Alexandra het geluid van rinkelende bellen. Hoewel er niet veel sneeuw op de wegen lag, waren ze al stijf bevroren, wat een arreslee het ideale vervoermiddel maakte.

Alexandra kon niet anders dan stralen naar haar echtgenoot met een brede glimlach vanaf het moment dat ze van de Isadora stapten. Raven leek elke persoon hier in het kleine dorpje te kennen. Hij informeerde naar familieleden en het nieuws sinds zijn laatste bezoek. Als ze ooit had gedacht dat Raven er ergens thuishoorde, was het waarschijnlijker hier dan ooit in Londen.

Eenmaal in de slee was de reis naar Hugo Estates vrij kort. Het mocht dan wel zo zijn, het was ook het meest pijnlijke deel van de reis voor de hertogin. Ze zat comfortabel genoeg met bonten dekens en hete stenen bij hun voeten voor warmte. De reis was veel soepeler dan de ritten met koetsen door de straten van Londen. Alexandra was echter zo opgewonden om haar nieuwe huis te zien, dat zelfs vliegende paarden de reis in haar gedachten niet snel genoeg konden maken.

Toen ze aankwamen, stonden verschillende rijen van bedienden, arbeiders en landarbeiders klaar om hen te begroeten bij de deuren van het grote witte huis.

Het huis zelf was iets dat Alexandra zich niet eens had kunnen voorstellen. Het stond drie verdiepingen hoog, waarbij het hoofdgedeelte beschikte over zuilen die tot de tweede verdieping reikten. Een looppad met mooie witte relingen bevond zich op de tweede verdieping, met een bijpassende op de eerste verdieping, maar dan zonder het hekwerk. Aan weerszijden van het hoofdgebouw waren uitbreidingen van het huis met meer ramen dan Alexandra ooit tevoren in haar leven had gezien.

'Dit is zo veel. Ik weet niet eens hoe ik zoiets zou kunnen uitleggen als ik naar mijn zussen schrijf,' riep Alexandra uit.

'Vind je het niet mooi?' vroeg Raven, zijn wenkbrauwen fronsend terwijl hij de teugels overgaf aan een wachtende man en zijn bruid hielp uitstappen.

'Ik vind het geweldig,' verzekerde ze hem. 'Het is gewoon veel te veel voor alleen jou en mij. Ik geloof dat ik de hele dag zou kunnen lopen en nog steeds niet elke centimeter van deze plek zou zien.'

'Dit is alleen het Virginia-huis, mijn lieve,' zei Raven met een lach. 'Ik kan me alleen maar voorstellen wat je zult denken als je ons landgoed terug thuis ziet.'

Alexandra was nog steeds bezig alles in zich op te nemen wat ze tot nu toe had gezien. Ze kon zich niet eens voorstellen dat ze ook een landhuis hadden, buiten het kleine huisje dat ze al met Raven had bezocht. Dat ene kleine huisje, zoals Raven het liefdevol had genoemd, had er destijds als een landhuis uitgezien voor haar. Nu wist ze waarom Raven het zo'n naam had gegeven. Het was niets vergeleken met de uitgestrektheid van Hugo Estates.

'Kom, laten we je naar binnen brengen en opwarmen. Ik ben er zeker van dat het niet lang zal duren voordat het woord over mijn aankomst met mijn nieuwe bruid de andere plantages bereikt. We zullen tegen het einde van de week verschillende bezoekers hebben als ik me niet vergis. Je zult moeten uitrusten van onze reizen en weer op krachten moeten komen voor die tijd.'

'Ik ben geen verwelkende bloem,' berispte Alexandra Raven zodra ze alleen waren in een grote zitkamer, met een warm vuur dat al brandde om hun verkleumde vingers te ontdooien. 'Ik kan je verzekeren dat ik niet in het minst uitgeput ben van onze reis. Sterker nog, het is juist zeer verkwikkend geweest.'

Raven liep de kamer door van voor de haard naar de stoel naast zijn vrouw. Hij glimlachte naar de toegevoegde fauteuil. De laatste keer dat hij Hugo Estate had verlaten, stond er alleen één fauteuil voor het vuur voor zijn gebruik. Ongetwijfeld had de huishoudster snel de extra zitplaats toegevoegd toen het nieuws van zijn aankomst en nieuwe vrouw uit het dorp was gekomen.

Hij reikte over zijn stoel en nam de hand van zijn vrouw. De kou van buiten was al weg gesmolten en haar aanraking was zacht en warm. Hij verwonderde zich opnieuw over het wonder dat hij zo'n vrouw had gevonden.

Ze had de reis veel beter doorstaan dan hij ooit had verwacht. Alexandra mocht dan een voorname dame zijn, maar het ontbrak haar niet aan vasthoudendheid.

Het was hier in Amerika dat de hertog zich het meest thuis had gevoeld. Hier kon hij een hardwerkende man zijn naast zijn werknemers. Zijn titel had hier veel minder gewicht en nog minder beperkingen. Hij was vrij om de persoon te zijn die hij wilde zijn en hij wilde vrije mannen die betaald werden om met hem te werken in plaats van slaven die voor hem werkten.

Hij had altijd geweten dat de tijd zou komen dat hij moest trouwen. Meer nog dan dat, hij wist dat hij zou moeten trouwen met een dame uit een gevestigde, adellijke Britse familie. Het idee was altijd zo in strijd geweest met wie hij was in zijn hart, de man die hij hier kon zijn.

In zijn gedachten had hij de trouwdag gevreesd, wetend dat hij ofwel gedwongen zou worden om in Londen aan haar zijde te blijven, opgesloten als een gekooide dier, of haar aan haar lot over te laten terwijl hij van zijn vrijheid hier genoot. Geen van beide ideeën had hem ooit aangesproken, en hij was er zeker van dat het laatste nooit acceptabel zou zijn geweest voor zijn tante Rebecca.

Het vooruitzicht om een vrouw te vinden die niet alleen een liefde voor avontuur had, maar ook de constitutie ervoor, was voor Raven niet minder dan een onmogelijkheid. Dat was echter totdat hij zijn wonder had gevonden.

Raven wist nu dat, ongeacht waar hij naartoe ging of welk avontuur voor hen lag, ze het zij aan zij zouden doen. Ze zou er niet mee tevreden zijn om achtergelaten te worden in fraaie huizen in de Londense society, en nu kon hij zich niet voorstellen ooit op een plek te zijn zonder haar.

Zachtjes trekkend aan de hand van zijn vrouw, spoorde hij Alexandra aan om op te staan. Ze aarzelde een moment, zijn gedachten en wat hij wilde al kennend, ondanks dat ze nog maar pas getrouwd waren. Opstaand uit haar stoel, kwam ze voor haar echtgenoot staan.

Hij glimlachte liefdevol naar haar op terwijl ze op zijn schoot ging zitten en haar hoofd tegen zijn borst liet rusten. Ze kon nog steeds de zilte lucht op zijn jas ruiken, aangezien hij zich sinds hun aankomst nog niet had verkleed. Ze sloot haar ogen en ademde de geur in van verse aarde, zout en de mannelijke geur die alleen kon worden beschreven als Raven zelf.

'Wat als er iemand binnenkomt?' mompelde ze tegen zijn borst. 'Dit is hoogst ongepast.'

Raven sloeg beide armen stevig om zijn vrouw alsof ze elk moment zijn omhelzing zou verlaten. Ze wisten allebei dat ze slechts de woorden uitsprak met weinig verlangen om zichzelf daadwerkelijk te verwijderen.

'Je zegt dat het ongepast is om mijn eigen vrouw zittend in mijn stoel in mijn huis vast te houden. Wel, vertel me dan, mijn lieve, wanneer zou het gepast zijn om zoiets te doen?' vroeg hij met een lach.

Alexandra dacht een moment na voordat ze naar haar echtgenoot keek, haar eigen ogen fonkelend van vrolijkheid.

'Ik geloof niet dat het gepast is voor een hertog en hertogin om zich op zo'n manier te gedragen, ongeacht in wiens huis of in wiens stoel ze zich bevinden. Ik ben er vrij zeker van dat tante Rebecca dat ook zou zeggen.'

Hoewel ze had beweerd vol energie te zijn, begon ze nu, zittend in de veiligheid van de armen van haar echtgenoot, met de warmte van het vuur die in elke bot doordrong, een beetje te soezen.

Raven keek in haar halfgesloten ogen, zijn hoofd naar beneden buigend om zijn voorhoofd tegen het hare te drukken.

'Goed dat we tante Rebecca dan niet met ons mee hebben genomen,' zei hij met die ondeugende glinstering in zijn ogen.

Hij liet zijn lippen rusten op die van Alexandra en kuste haar zachtjes. Instinctief hief Alexandra haar hand, haar vingers langs de zachte stoppels strijkend die op Ravens kaak begonnen te groeien. Ze kantelde haar hoofd omhoog, ervoor zorgend dat hij haar goed kuste voordat ze haar hoofd weer tegen zijn schouder liet rusten en haar ogen sloot.

'Je zult merken, mijn liefste,' zei hij, zijn wang rustend tegen de bovenkant van haar hoofd, 'dat ik in de meeste dingen gelijk heb.'

'O, is dat zo?' lachte ze, hoewel ze haar ogen niet opende.

'Mm. Net zoals ik wist dat je van me hield voordat jij dat deed. Net zoals ik weet dat ik volledig in mijn recht sta om je in mijn armen te houden hier in mijn huis zonder dat er een enkel woord tegen ons wordt gesproken, en het belangrijkste, net zoals ik weet dat je veel vermoeider bent dan je dacht.'

Alexandra lachte weer tegen zijn borst voordat ze zich dichter tegen hem aannestelde. Ze voelde de trilling van zijn eigen lach terwijl zijn armen zich strakker om haar heen sloten.

Raven tilde Alexandra op in één vloeiende beweging, liep de lengte van de kamer door en droeg zijn geliefde, nu slapende bruid de trap op naar hun bed.

Het volgende boek is beschikbaar op onze website en op Amazon!

Lees Het Volgende Boek!

Klik op de afbeelding of scan de QR Code