Een Mysterieuze Gouvernante Voor De Tegenstribbelende Graaf Bonus Scene

Hannah maakte het zich gemakkelijk in de salon na hun lange reis. Ze was blij om weer thuis te zijn in Brighton Abby.

Het was al laat in de avond toen ze terugkwamen na hun drie maanden durende seizoen in Londen. Zowel Rebecca als Caroline lag diep in slaap toen de koets voor de ingang van het landgoed stopte. Ze werden een voor een door hun vader naar bed gedragen.

Hannah nestelde zich comfortabel in de salon terwijl ze wachtte tot haar echtgenoot zich bij haar zou voegen voordat ze naar bed zouden gaan.

Ze hadden ervoor gekozen om het seizoen na hun bruiloft door te brengen in Sebastians stadshuis. Deels omdat Lord Grimshaw zaken te regelen had bij het Hogerhuis. Maar belangrijker nog, hij wilde zijn vrouw op gepaste wijze aan de samenleving voorstellen.

Hij had haar verteld dat hij zich zorgen maakte dat niet iedereen zijn nieuwe bruid zou accepteren. Gelukkig was dat grotendeels niet het geval geweest. Hannah had volledig genoten van haar tijd terug in haar geliefde Londen.

Het was een compleet nieuwe wereld voor haar geworden aan de zijde van haar echtgenoot. Zelfs de meisjes, die de uitgestrekte stad nauwelijks hadden gezien in hun leven, vonden het geweldig opwindend.

Naast het wennen aan haar nieuwe positie als gravin Grimshaw en haar plaats in de samenleving, had Hannah ook genoten van de tijd in Londen omdat het haar de kans gaf om haar echtgenoot beter te leren kennen.

Samen konden ze leren en groeien als nieuw stel in een omgeving die helemaal van hen was. Hannah kon niet anders dan glimlachen in het schijnsel van het vuur terwijl ze terugdacht aan alle avonden waarop ze in Sebastians armen had gedanst op het ene bal na het andere.

'Wat vind je zo vermakelijk?' hoorde ze een diepe stem uit het duister roepen.

Sebastian kwam naast zijn vrouw op de bank zitten. Hij pakte eerst haar hand vast en kuste die liefdevol, voordat hij zich weelderig uitstrekte aan haar zijde.

Hannah vermoedde dat hij meer dan wie dan ook van hen opgelucht was om bevrijd te zijn van de beperkingen van een koets. Ze keek met liefdevolle humor toe hoe hij zijn lange armen uitrekte en zijn benen zo ver mogelijk uitstrekte.

'Je lijkt net een kat,' merkte Hannah op.

'Vind je?' antwoordde hij, terwijl hij zijn stretch nogal slaperig beëindigde.

'Ja, als een kat die net uit zijn dutje is ontwaakt.'

'Nou, juist het tegenovergestelde. Ik sta op het punt om mezelf neer te leggen voor een aangename, lange slaap in het comfort van mijn eigen bed.'

'Dat klinkt heerlijk, nietwaar?' stemde Hannah in.

'Jij mag nog niet komen,' zei Sebastian, rechtop komend.

'Mag ik niet? En waarom in vredesnaam niet?' antwoordde Hannah op haar koppige toon.

'Omdat,' zei hij, terwijl hij op zijn jaszak klopte, 'ik eerst iets voor je heb. Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik het al die tijd bewaard heb. Ik wachtte op het juiste moment en...'

Hannah herkende dat nerveuze gebabbel van haar echtgenoot dat haar vertelde dat wat hij op het punt stond te doen belangrijk voor hem was.

Hij haalde een verkreukelde envelop uit zijn jaszak.

'Ik wilde wachten tot je thuis was om je dit te geven. Ik weet niet precies waarom, maar ik dacht gewoon dat dit de juiste manier zou zijn om je als gravin en meesteres van het landgoed in Brighton Abby te verwelkomen.'

Hannah bekeek de envelop in het licht van het vuur. Hij was aan haar gericht. Het was duidelijk dat deze van Sebastians eerste vrouw moest zijn.

'Ze heeft aan het einde verschillende brieven geschreven,' zei hij eenvoudig. 'Voornamelijk aan de meisjes, natuurlijk. Ze wist dat ze het niet zou redden en wilde het doen voordat ze te zwak werd. Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik die brieven voor de meisjes heb,' zei Sebastian, plotseling naar Hannah kijkend.

Hij vroeg zich af of het haar zou beledigen dat hij dit geheim had gehouden. Zijn grootste angst was dat Hannah gekwetst zou zijn om te weten dat de meisjes regelmatig brieven van hun moeder zouden krijgen.

'Ik denk dat het zeer verstandig van haar was om dat te doen. Ik weet zeker dat beide meisjes blij zullen zijn met wijze raad van hun moeder.'

'Ze zullen blij zijn om het van beide moeders te krijgen,' zei Sebastian, terwijl hij een warme hand bovenop die van Hannah legde.

'Maar deze is voor jou. Ik weet niet wat erin staat, ik heb hem nooit gelezen,' vervolgde hij, terwijl hij de envelop overhandigde.

'Natuurlijk kun je kiezen om hem wel of niet te lezen. Ik zou je niet dwingen als je dat niet wilt. Ik vond het gewoon juist om hem aan je te geven omdat...' Sebastian aarzelde even. 'Omdat hij van jou is.'

Hij gaf zijn vrouw een zachte kus en een klopje op haar hand voordat hij opstond en naar bed ging. Hannah moest toegeven dat ze dankbaar was voor de privacy terwijl ze de brief in haar hand omdraaide.

Ze overwoog om hem niet te openen. Welke woorden zou de overleden Lady Grimshaw voor haar hebben opgeschreven? Ze was bang dat het woorden zouden zijn die ze niet zou willen horen.

Hannah verjoeg die gedachte. Wat ze over Ann Blackburn had geleerd, vertelde haar dat alles wat op dit perkament geschreven stond, gedaan was met liefde en hoop voor de toekomst van haar familie.

Met dat in gedachten verbrak Hannah Blackburn, gravin van Grimshaw, het zegel en opende de brief.

Aan de toekomstige gravin van Grimshaw,

Mijn dierbaarste vriendin. Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik je zo noem, want ook al zullen we elkaar misschien nooit ontmoeten, ik weet zeker dat je dat en nog veel meer voor me bent.

Ik weet dat het misschien een beetje vreemd lijkt om deze brief van mij te ontvangen, maar ik wilde dat je wist hoe belangrijk je voor me bent.

Je bent een van de belangrijkste personen in mijn leven omdat zij jou hebben gekozen. Ik hoop echt dat je je hart zult openen om ook van hen te houden.

Ik wil dat je weet dat ik blij voor je ben, voor jou en Sebastian beiden. Ik ben blij dat hij opnieuw liefde heeft kunnen vinden.

Alsjeblieft, houd van hem. Ik weet dat hij zijn onvolkomenheden heeft zoals we die allemaal hebben. Soms zal hij snel boos worden, en zelfs af en toe een veeleisende toon aannemen.

Weet dat alles wat hij doet, hij doet omdat hij intens veel geeft om anderen. Hij beseft het soms zelf niet, maar hij heeft zo'n groot hart.

Wees alsjeblieft de moeder voor mijn meisjes die ik voor hen zou willen zijn. Herinner Caroline eraan om te glimlachen en laat Rebecca haar onschuldige levensvreugde behouden.

Wees er voor hen terwijl ze opgroeien en help hen vormen tot de prachtige jonge vrouwen die ze volgens mij voorbestemd zijn te worden.

Tot slot, dank je wel. Vanuit het diepst van mijn hart dank ik je. Ik weet dat het niet gemakkelijk kan zijn om met een koppige man te trouwen of van kinderen te houden die niet uit je eigen lichaam zijn geboren. Ik ben je eeuwig dankbaar voor je bereidheid, je vriendelijkheid en je pure liefde voor mijn familie.

Ik weet dat, omdat je deze brief leest, jij de beste vrouw bent om zo'n zware last op je te nemen en ik dank je daarvoor.

Houd alsjeblieft van hen, omarm hen, kus hen af en toe voor mij. Maar belangrijker dan dat, doe al die dingen voor jezelf.

Jij bent het grootste geschenk voor hen. Door mijn zwakheid heb ik een wond in hen gemaakt. Met jou worden ze weer heel.

Je eeuwige vriendin,

Ann Blackburn

Het volgende boek is beschikbaar op onze website en op Amazon!

Lees Het Volgende Boek!

Klik op de afbeelding of scan de QR Code