Verliefd Op De Gouvernante Bonus Scene

De hertog en hertogin van Wintercrest zaten comfortabel voor het haardvuur in de zitkamer van hun landhuis. Isabella Grant, hertogin van Wintercrest, deed haar best om te werken aan haar borduurwerk over de steeds dikker wordende buik die haar altijd op een of andere manier leek te hinderen.

Christian Grant, hertog van Wintercrest, zat naast haar met zijn arm losjes over de rugleuning van de bank. Toen Isabella voor de vierde keer die avond haar zitplaats aanpaste, liet hij zijn hand zacht op haar schouders vallen en boog zich bezorgd naar haar toe.

'Voel je je wel goed, lieverd?' vroeg hij met een bezorgde blik.

Naarmate Isabella dichter en dichter bij de geboorte van hun eerste kind kwam, werd de hertog steeds bezorgder over haar gezondheid en welzijn.

'Het gaat prima. Het is alleen dat deze kleine maar niet stil wil blijven liggen,' zei ze, terwijl ze haar naaldwerk opzij legde en zachtjes op haar buik drukte onder de plooien van haar jurk.

'Ik vermoed dat hij probeert om vrij te breken, en op een heel verkeerde manier,' voegde Isabella er giechelend aan toe toen een klein lichaamsdeel terugschopte tegen de aanraking van haar echtgenoot op haar buik.

'Hoe komen baby's uit buiken, tante Izzy?' vroeg Jackie vanaf haar plek aan de andere kant van de kamer, naast haar grootmoeder.

Jackie was nu acht jaar oud en had het grootste deel van haar mollige rondheid verloren. Ze begon er met de dag meer uit te zien als een jonge dame.

De kamer werd echter stil bij haar vraag terwijl alle aanwezigen van de een naar de ander keken.

'Ik denk,' zei Isabella uiteindelijk, 'dat dat een geweldige vraag zou zijn om morgen aan je gouvernante te stellen.'

De positie van gouvernante was ruim een jaar eerder ingevuld toen de pasgehuwden en de rest van de familie terugkeerden van hun seizoen in Londen. Ze was een jong meisje, nauwelijks achttien, vers van mevrouw Masons School voor Uitzonderlijke Jonge Dames.

'Vind je dat echt een verstandige vraag om het arme meisje voor te schotelen?' vroeg de hertog zijn vrouw.

'Absoluut. Vooral omdat ik niet langer degene ben die het in de ochtend hoeft te beantwoorden,' voegde Isabella toe met een kleine giechel.

De lach veroorzaakte weer een rimpeling van schoppen vanuit haar buik en ze vertrok haar gezicht bij de schop.

'Laat me je naar boven brengen om te gaan liggen, liefste,' zei de hertog, nog steeds met een schaduw van bezorgdheid. 'Misschien kalmeert dat de kleine kerel.'

Hij stond op en, terwijl hij de handen van zijn vrouw vasthield, hielp hij haar ook overeind. Het werd steeds moeilijker voor haar om zich te verplaatsen. Hoewel ze schatte dat het nog een maand of twee zou duren voordat het kind zou komen, voelde en zag ze eruit alsof ze elk moment in arbeid kon gaan. Ze gingen de kamer rond om de rest van de familie welterusten te wensen voordat ze de kamer verlieten.

'Wat maakt je zo zeker dat het een jongen is?' vroeg Isabella terwijl ze aan de trap naar hun kamer begonnen.

'Ik denk dat ik dat eigenlijk niet ben. Misschien is het gewoon een hoop van me. Ik dacht,' voegde hij er een beetje aarzelend aan toe, 'dat als het een jongen is, we hem misschien James zouden kunnen noemen.'

'Ik vind dat een prachtig idee,' zei Isabella toen ze boven aan de trap kwamen.

Ze pauzeerde, een beetje buiten adem van het lopen. De hertog kuste liefdevol haar hoofd en wachtte naast haar terwijl ze weer op adem kwam.

* * *

Het was minder dan een week later dat de hertog zichzelf heen en weer zag lopen buiten zijn kamer, luisterend naar het pijnlijke ongemak van zijn vrouw binnen. Ze was veel eerder dan verwacht in arbeid gegaan en de hertog vreesde voor zowel het kind als zijn vrouw.

Eindelijk, na verschillende uren, hoorde de hertog de schreeuw van een pasgeboren kind. Hij zuchtte opgelucht bij het geluid. Hij wachtte naast de deur tot iemand naar buiten zou komen om hem het nieuws te vertellen.

De minuten gleden voorbij en, hoewel hij de schreeuw van het kind nog steeds kon horen, kwam er niemand. Eindelijk hoorde hij iets wat hij nooit had verwacht; het was het huilen van een tweede kind.

Hij leunde met zijn hoofd tegen de deur om ongelovig te luisteren. Na een paar momenten was hij er zeker van; er waren twee baby's aan het huilen in zijn kamer. Eindelijk hoorde hij de gehaaste voetstappen van iemand die naar de deur kwam, en hij deed een stap terug om hen te laten openen.

Het was zijn moeder met vreugdetranen die over haar gezicht stroomden.

'Tweelingen,' zei ze ademloos. 'Eerst een jongen, toen een meisje.'

De hertog deed een paar wankelende stappen terug, verbijsterd door de woorden. Hoewel hij het huilen zelf had gehoord, was het nog steeds een schok.

'Isabella?' vroeg hij met plotselinge angst.

Eén kind krijgen was al gevaarlijk genoeg, maar er twee leek een echt gevaar.

'Het gaat prima met haar,' stelde zijn moeder hem gerust. 'Je zult over een ogenblik je hele familie kunnen zien.'

De hertog wachtte nog vijftien minuten in de hal, maar voor hem voelde het als een eeuwigheid. Toen de verpleegster verklaarde dat de kinderen goed onderzocht waren en het ook goed ging met Isabella, werd hij in de kamer uitgenodigd.

Rechtop zittend, ondersteund door vele kussens, zat de hertogin van Wintercrest, een heel klein bundeltje in elk van haar armen.

'O Christian,' zei ze met een zwakke stem, 'kom eens kijken naar onze prachtige kinderen.'

De hertog kwam naast haar op het bed zitten en keek neer op zijn uitgebreide familie. Hij nam een moment om zijn vrouw te onderzoeken. Ze was zeker bleker dan normaal en de uitputting van de beproeving woog zwaar op haar gezicht. Haar ogen straalden echter van opwinding over hun twee baby's.

'Dit is kleine James,' zei Isabella, terwijl ze een slapend kindje aan zijn vader gaf. Hij was strak ingewikkeld in een omhulsel van dekens. Het enige wat uitstak was één klein handje, dat zich had losgewrongen en de stof vastgreep, en zijn kleine gezichtje.

De hertog raakte het volle hoofd met donker haar zachtjes aan terwijl hij voor het eerst naar zijn zoon keek.

'En dit is je dochter,' zei Isabella, terwijl ze haar bundel naar haar andere kant verplaatste zodat de hertog ze beiden goed kon bekijken. 'Ik hoopte dat we haar Elisabeth konden noemen, naar mijn moeder.'

De hertog keek neer op zijn tweede kind. Anders dan haar broer, had zij een veel dunner gezicht en had ze een heel lichte besprenkeling van roze gekleurd haar op haar hoofd.

'Ze is zo klein,' zei de hertog met een zweem van bezorgdheid.

'Ja, ze is niet zo mollig als James. Maar ze zal met de tijd wel aankomen. Ik betwijfel of ze nog veel ruimte had om te groeien in mijn buik. Nu ze vrij is, zal ze net zo gezond en sterk groeien als haar broer,' verzekerde Isabella met een moederlijk instinct.

'Hallo, mijn Elisabeth,' kirde de hertog naar zijn dochter. 'Ik hoop dat je voorbereid bent, want ik ben van plan om zowel jou als James volkomen te verwennen.'

Isabella glimlachte naar haar echtgenoot terwijl hij zijn kinderen in zich opnam met een zachte glimlach om haar lippen. Haar blik voelend, keek hij op naar haar.

Met al de liefde en bewondering die hij kon bezitten, boog hij zich voorover en bezegelde zijn nieuwe familie met een kus.

Het volgende boek is beschikbaar op onze website en op Amazon!

Lees Het Volgende Boek!

Klik op de afbeelding of scan de QR Code